Η Ορφική Φιλοσοφία και η Μετενσάρκωση

Στην αρχαία Ελλάδα εκτός από τους Πυθαγόρειους υπήρχαν πολλές άλλες ομάδες στοχαστών, φιλόσοφων και θεολόγων. Μια από τις σημαντικότερες, και πιο παράτολμες, ήταν οι Ορφικοί φιλόσοφοι, οι οποίοι επηρέασαν στο μέγιστο τις περισσότερες σημερινές μονοθεϊστικές θρησκείες. Οι Ορφικοί τόλμησαν ένα γενναίο και ριζοσπαστικό βήμα για την εποχή τους. Πίστεψαν ότι, όχι μόνο είναι δυνατή η επιστροφή του νεκρού στον επίγειο κόσμο (μετενσάρκωση), αλλά ότι μπορεί κάποιος να βγει από τον αιώνιο κύκλο των συνεχόμενων μετενσαρκώσεων. Στην Ολβία του Ε. Πόντου, ανακαλύφθηκαν οστέινες πλάκες, του 5ου πχ αιώνα, με τη συμβολικό σύνθημα: ΒΙΟΣ - ΘΑΝΑΤΟΣ - ΒΙΟΣ

Ισοκράτης - Πέρι Αυτοχθονίας Ελλήνων

Ο Ισοκράτης (436-338 π.Χ.), σχετικά με την καταγωγή των Ελλήνων, αναφέρει: "Διότι κατοικούμε αυτήν την χώρα, χωρίς ούτε να εκδιώξουμε άλλους εξ αυτής ούτε να την καταλάβουμε έρημο ούτε να εγκατασταθούμε σε αυτήν ως ανάμεικτος ομάδα από διάφορα ανόμοια φύλα, απεναντίας είναι τόσον ευγενές και γνήσιο το γένος μας, ώστε τη χώρα, στην οποίαν είδαμε το πρώτο φως, εξακολουθούμε συνεχώς να κατοικούμε, διότι είμεθα αυτόχθονες και μόνον εμείς από όλους τούς άλλους έχουμε το δικαίωμα να προσφωνούμε την πόλη μας με τις ίδιες λέξεις, δια των οποίων προσαγορεύομε τούς πλέον γνωστούς συγγενείς".
(Ισοκράτης, «Πανηγυρικός», 24 -25)

Και στην αρχαία ελληνική: «....Ταύτην γάρ οικούμεν ούχ εταίρους εκβαλόντες ούδην έρημον καταλαβόντες ούδην εκ πολλών εθνών μιγάδες συλλεγέντες, αλλά ούτω καλώς καί γνησίως γεγόναμεν, ώστε εξ ήσπερ έφυμεν, ταύτην έχοντες άπαντα τόν χρόνον διατελούμεν, αυτόχθονες όντες καί τών ονομάτων τοίς αυτοίς οίσπερ τούς οικειωτάτους τήν πόλιν έχοντες προσειπείν: μόνοις γαρ ημιν των Ελλήνωντην αυτήν τροφόν και πατρίδα και μητέρα καλέσαι προσήκει..»
(Ισοκράτης, «Πανηγυρικός», 24-25).

Η έννοια της φιλοξενίας στην Αρχαία Ελλάδα

Οι Αρχαίοι Έλληνες τη θεωρούσαν ύψιστη αρετή και την είχαν θεοποιήσει. Ο ξένος προστατευόταν από τον Ξένιο Δία, την Αθηνά Ξενία και από τους Διόσκουρους Κάστωρ και Πολυδεύκη. Υπήρχε θεία απαίτηση για την περιποίηση των ξένων και εθεωρείτο αμάρτημα η κακή αντιμετώπισή τους. Η φιλοξενία ακολουθούσε μία ιεροτελεστία και παρέχονταν σε κάθε ξένο, ο οποίος ανεξάρτητα από την τάξη που ανήκε, μπορούσε να μείνει σε ειδικό δωμάτιο στον "ξενώνα". Η φιλοξενία είχε σημαντική κοινωνική δύναμη, διότι μπορούσε να συνδέσει άτομα οποιασδήποτε τάξης, ακόμη και απλούς πολίτες με βασιλιάδες. Στα χρόνια του Ομήρου, σε όποιο σπίτι και αν πήγαινε ένας ξένος, θα έβρισκε φιλοξενία. Κάτι τέτοιο αφορούσε όλες τις Πόλεις Κράτη της Ελλάδας, αν και οι Θεσσαλοί και οι Αθηναίοι φημίζονταν ειδικά για τα φιλόξενά τους αισθήματα. Ο ξένος βέβαια της εποχής του Ομήρου δεν ήταν τουρίστας, αλλά αγγελιοφόρος, εξόριστος, ταξιδιώτης, κλπ.

Το χιούμορ στην Αρχαία Ελλάδα

Οι Αρχαίοι Ελλήνες είχαν πολύ καλή αίσθηση του χιούμορ και αυτό φαίνεται σε όλη την Ελληνική Γραμματεία που διασώθηκε. Από το χιούμορ των αρχαίων Ελλήνων καταλαβαίνει κανείς αν γνωρίζει πόσο κοντά αισθάνονταν τη χαρά με τη λύπη, την ευτυχία με τη δυστυχία, τη ζωή με το θάνατο. Χωρίς να "απωθούν" τον θάνατο, χαίρονταν τη ζωή. Από το γεγονός ότι στην αρχαία Ελλάδα δημιουργήθηκαν συγχρόνως η τραγωδία και η κωμωδία, καταλαβαίνει κανείς και το χιούμορ των αρχαίων Ελλήνων. Επιγραμματικά το εκφράζει αυτό το ωραίο απόφθεγμα: "η τραγωδία και η κωμωδία γράφονται με τα ίδια γράμματα". Σε κανέναν άλλο πολιτισμό δεν υπηρήρχε η έννοια του "χιουμορ" (Εκ του χυμού, δηλαδή απόσταγμα ευφυίας), παρά μόνο στα κείμενα των Αρχαίων Ελλήνων, απολάυστε λοιπόν το απόσταγμα της ευφυίας των προγόνων μας.

Δελφικά Παραγγέλματα Σοφών

Τα Δελφικά Παραγγέλματα ήταν το πρώτο σχολικό βιβλίο στα κρυφά σχολεία των Ελλήνων από το θεοκρατικό βυζάντιο του +6 αιώνα μέχρι την πτώση του βυζαντίου και πέρα από αυτήν. Αριθμούνται σε 145 και αποτελούνται από 2 εως 5 λέξεις εμποτισμένες με σοφία . Οι σοφοί που τα παρέδωσαν είναι ο Θαλής ο Μιλήσιος,o Πιττακός ο Μυτιληναίος,o Βίας ο Πρηνεύς,o Σόλων ο Αθηναίος,o Κλεόβουλος ο Ρόδιος,o Περίανδρος ο Κορίνθιος,o Χίλων ο Λακεδαιμόνιος και ήταν χαραγμένα στους Δελφούς , στον πρόσθιο τοίχο του Πρόναου ή επί των παραστάδων της πύλης του μεγάλου ναού ή επί του υπέρθυρου ή επί των πολλών στηλών, που είχαν τοποθετηθεί στις πλευρές του ναού περιμετρικά. Επιπλέον 2 παραγγέλματα βρεθήκαν στον πρόναο του Ναού του Απόλλωνος στους Δελφούς "ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ" και "ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ" , εκατέρωθεν του ιερού γράμματος "Ε".

Ελληνισμός και Χριστιανισμός

Στην πορεία του ανθρώπου πολλές ήταν οι προσεγγίσεις όσον αφορά τις σχέσεις του ανθρώπου με το θείο, άλλες με κέντρο τον άνθρωπο και άλλες με πρόθεση την δύναμη της εξουσίας, και μέσω αυτής και την πλήρη κυριαρχία του ανθρώπου και του πνεύματός του.  Με ασύγκριτη πνευματική αρμονία και με πλήρη ελευθερία πνεύματος, οι προπάτορές μας, μας οδηγούν στα ιερά και τα όσια χωρίς φόβο και τρόμο, αλλά με σεβασμό στην φύση αυτού, διότι όταν δεν μπορούμε να σεβαστούμε απλά πράγματα και προσπαθούμε να ξεπεράσουμε την φύση μας, τότε μάλλον διαπράττουμε πρώτα σε εμάς τους ιδίους ύβρις, και κατ’ επέκταση στην Θεία Ανάγκη όπου με την σειρά της προστατεύει αυτά που ενεργούν με αρετή και αρμονία. Και την Νέμεση, εμείς οι ίδιοι την καλούμε όταν διαπράττουμε ύβρις, και την βιώνουμε όχι ως εκδίκηση αλλά ως κάθαρση. Κι' έως ένα μάθημα όπου θα μας οδηγήσει στην επόμενη πνευματική άνοδο τής ανθρωπότητας, έτσι λοιπόν έρχονται διάφοροι διδάσκαλοι ανά τους αιώνες για να μας οδηγήσουν εις αυτήν την ατραπό τής ανέλιξης με αρετή και ανιδιοτέλεια θυσιάζοντας την ζωή τους στην γη για τους ανθρώπους και τις πράξεις τους.

Έτσι ο Πλάτων–Σωκράτης, όπου η φιλοσοφική προσέγγιση με κέντρο την θεία προέλευση του ανθρώπου και πίστης στον εαυτό μας, έθεσε την βάση για την έλευση, του Θεανθρώπου Χριστού για να μας διδάξει κι αυτός με την σειρά του τον Ιερό Λόγο, ίσως χωρίς να μας κάνει και τόσο εντύπωση, με αποτέλεσμα να δεχτούμε άμεσα τον Χριστιανισμό να είναι και αυτός δηλαδή η αρετή, η αγάπη  στον συνάνθρωπο, τα πάθη όπου κι αν οδηγούν αυτά, τον σεβασμό και την πίστη όπως δηλαδή μας τα δίδαξαν οι πανμέγιστοι πρόγονοι μας.